Lwowskie kościoły

Lwów. Kościół św. Elżbiety

Kościół został uszkodzony już podczas pierwszego niemieckiego bombardowania Lwowa 1 września 1939. Podczas walk o Lwów w kościół trafiło kilka pocisków. Najbardziej została uszkodzona górna część najwyższej wieży. W czasie pierwszej okupacji sowieckiej kościół zamknięto. Otwarto go podczas okupacji sowieckiej. W maju 1946 odprawiono w kościele ostatnią rzymskokatolicką mszę.
Po 1946 roku kościół został zamknięty, później jego wnętrza przeznaczono na magazyn kombinatu cukierniczego „Switocz”. Wnętrze świątyni ulegało celowej dewastacji, niszczono wyposażenie i dekoracje – spotkało to organy, ołtarze boczne, ozdobienie kaplic, witraże, w kościele wybito też wszystkie okna. Na najwyższej wieży zniszczono mechanizm zegarowy, zdjęto dzwony i usunięto krzyż ze szczytu najwyższej wieży. Podczas jego usuwania zginął żołnierz, niefortunny wykonawca zlecenia. Również usunięto krzyż, który znajdował się po prawej stronie przed wejściem do kościoła. 3 maja 1989 odpadły nogi figury Chrystusa na fasadzie. Wtedy cały teren wokół kościoła ogrodzono drewnianym parkanem.
Pomimo uszkodzeń architektura zewnętrzna kościoła zachowała się stosunkowo dobrze.

Lwów. Kościół bernardynów współcześnie

Po drugiej wojnie światowej kościół i klasztor zostały zamknięte. Znajdujące się w klasztorze relikwie bł. Jana z Dukli zostały przewiezione do Rzeszowa a później do kościoła Bernardynów w rodzinnej Dukli. W klasztorze umieszczono szkołę muzyczną oraz biura i archiwa miejskie Ukraińskiej SRR. W latach 1976–1977 zespól poddano gruntownej restauracji i przekazano pod nadzór Lwowskiej Galerii Obrazów.

Sam kościół po zamknięciu po II wojnie światowej pozostawał niewykorzystany. Stał pusty i popadał w ruinę z powodu czynników atmosferycznych — wiele okien było rozbitych i zaciekał dach. Przekazany przez władze miejskie wraz z częścią dawnego klasztoru greckokatolickiemu zakonowi Bazylianów został otwarty w listopadzie 1991 jako cerkiew św. Andrzeja Apostoła. Obrządek Bazylianów jest najbliższy rzymskokatolickiemu, wiąże się z tym ich "tolerancja" wobec zachodnich form sztuki sakralnej, w szczególności akceptacja posągów i "zachodniego" stylu wystroju świątyni. Można przypuszczać, że z tym wiąże się mała ilość zmian we wnętrzu.